(…) To jak sztafeta olimpijska, w której z rąk do rąk przechodzi pochodnia. Niechże płonie i nie zagaśnie, niechże ją czyjeś ręce doniosą do mety.

Ostatnie słowa Jadwigi Domańskiej w dzienniku, zamykające działalność Teatru Dramatycznego 2. Korpusu w 1949 roku zespół okresu wojennego działający przy armii generała Andersa.

Pamięć, która zobowiązuje

Po 1939 roku wielu wybitnych artystów polskich scen pozostało na emigracji politycznej, tworząc poza Ojczyzną i zachowując wierność polskiej kulturze, językowi oraz wartościom. Ich dorobek jest częścią historii Polski i naszego wspólnego dziedzictwa.

Fundacja Sztafeta Pamięci powstała, aby tę historię odnaleźć, udokumentować i przywrócić jej należne miejsce w świadomości współczesnych pokoleń.

Kontynuując dzieło naszej Patronki, Anny Mieszkowskiej, prowadzimy badania, gromadzimy archiwa i upowszechniamy wiedzę o artystach emigracyjnych. Łączymy rzetelność badań naukowych z siłą opowieści i sztuki, wierząc, że pamięć staje się żywa dopiero wtedy, gdy jest przekazywana dalej.

Sztafeta Pamięci to nie tylko nazwa naszej Fundacji. To idea przekazywania dziedzictwa z pokolenia na pokolenie – tak, aby głosy tych, którzy tworzyli polską kulturę na emigracji, pozostały trwałą częścią naszej tożsamości i inspirowały przyszłość.